Është e vërtetë, por e paplotë.
Njerëzit nuk janë lodhur vetëm nga politika. Janë lodhur nga zhgënjimi që përsëritet me kostum të ri. Nga premtimet që ndryshojnë fjalor, por jo strukturë. Nga liderët që flasin për modernizim ndërsa përdorin metoda të vjetra kontrolli. Nga opozitat që vijnë si alternativë dhe shpesh sillen si trashëgimtarë të së njëjtës kulturë pushteti.
Por mbi të gjitha, njerëzit janë lodhur nga ndjenja se vendimet po merren gjithmonë pa ta.
Kjo nuk është lodhje normale. Është tradhti e akumuluar.
Kur një qytetar sheh bregdetin të negociohet, nuk sheh vetëm një projekt. Sheh gjithë herët kur iu tha se nuk kupton. Se vendimet janë të komplikuara. Se ekspertët e dinë. Se investitorët duhen respektuar. Se zhvillimi kërkon sakrifica. Se kundërshtimi është primitiv.
Kur një qytetar sheh mediat të heshtin ose të zgjohen vonë, nuk sheh vetëm lajm të vonuar. Sheh gjithë herët kur realiteti i tij nuk u konsiderua mjaftueshëm i rëndësishëm derisa u bë i dobishëm për dikë tjetër.
Kur një qytetar sheh qeverinë të flasë me përbuzje për protestën, nuk dëgjon vetëm një deklaratë politike. Dëgjon të njëjtin ton që e ka ndjekur prej vitesh: ti je popull, por jo pronar; voton, por mos pyet; paguan, por mos kërko; ikën jashtë, por mos gjyko; rri këtu, por mos ngri zërin.
Prandaj protesta nuk është thjesht zemërim momental. Është kujtesë që ka gjetur trup.
